Tuesday, 9 February 2010
Friday, 29 January 2010
Grief
Grief is a multi-faceted response to loss, particularly to the loss of someone or something to which a bond was formed. Although conventionally focused on the emotional response to loss, it also has physical, cognitive, behavioral, social, and philosophical dimensions. Common to human experience is the death of a loved one, whether it be a friend, family, or other companion. While the terms are often used interchangeably, bereavement often refers to the state of loss, and grief to the reaction to loss.
Losses can range from loss of employment, pets, status, a sense of safety, order, or possessions, to the loss of loved ones. Our response to loss is varied and researchers have moved away from conventional views of grief (that is, that people move through an orderly and predictable series of responses to loss) to one that considers the wide variety of responses that are influenced by personality, family, culture, and spiritual and religious beliefs and practices.
Bereavement, while a normal part of life, carries a degree of risk when limited support is available. Severe reactions to loss may carry over into familial relations and cause trauma for children, spouses and any other family members: there is an increased risk of marital breakup following the death of a child, for example. Issues of faith and beliefs may also face challenge, as bereaved persons reassess personal definitions in the face of great pain.
While many who grieve are able to work through their loss independently, accessing additional support from licensed psychologists or psychiatrists may promote the process of healing. Grief counseling, professional support groups or educational classes, and peer-led support groups are primary resources available to the bereaved. In the United States, local hospice agencies may be an important first contact for those seeking bereavement support.
Losses can range from loss of employment, pets, status, a sense of safety, order, or possessions, to the loss of loved ones. Our response to loss is varied and researchers have moved away from conventional views of grief (that is, that people move through an orderly and predictable series of responses to loss) to one that considers the wide variety of responses that are influenced by personality, family, culture, and spiritual and religious beliefs and practices.
Bereavement, while a normal part of life, carries a degree of risk when limited support is available. Severe reactions to loss may carry over into familial relations and cause trauma for children, spouses and any other family members: there is an increased risk of marital breakup following the death of a child, for example. Issues of faith and beliefs may also face challenge, as bereaved persons reassess personal definitions in the face of great pain.
While many who grieve are able to work through their loss independently, accessing additional support from licensed psychologists or psychiatrists may promote the process of healing. Grief counseling, professional support groups or educational classes, and peer-led support groups are primary resources available to the bereaved. In the United States, local hospice agencies may be an important first contact for those seeking bereavement support.
One Art
The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster,
Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.
Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.
I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three beloved houses went.
The art of losing isn't hard to master.
I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.
-- Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) a disaster.
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster,
Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.
Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.
I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three beloved houses went.
The art of losing isn't hard to master.
I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.
-- Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) a disaster.
Friday, 15 January 2010
Wednesday, 13 January 2010
Tuesday, 12 January 2010
Monday, 11 January 2010
Those greeks....
Given as found on http://gayprofusion.wordpress.com/2009/01/28/η-πετρούλα-κωστίδου-και-ο-νέος-καιρός-τ/
This guy cracks me up! lol
Το ‘κανε το θαύμα του το STAR και πάλι κι εμφανίστηκε μπροστά μας μ’ άλλη, που λέει και το σουξέ. Η Πετρούλα Κωστίδου είναι η νέα τηλεοπτική persona που καθιέρωσε ο γνωστός τρεις λαλούν και δυο χορεύουν τηλεοπτικός σταθμός, ο οποίος ειδικεύεται στην ειδωλοποίηση του κάθε άχρηστου και της κάθε ανεπρόκοπης στη μικρή μας χώρα, όπου η γης καταποντίζεται και η Έφη Θώδη μπανιαρίζεται, ο εθνικός σταρ βαυκαλίζεται και η Τζούλια Αλεξανδράτου… τώρα τι ακριβώς κάνει αυτή θα σας γελάσω και δεν το θέλω γιατί είμαι και σοβαρό παιδί.
Παρ’ όλα αυτά, η κυρία Κωστίδου μου είναι εξαιρετικά συμπαθής διότι έτσι είμαι εγώ, μη δω ναζιάρα σουρλουλού (με την καλή την έννοια αλά Ψινάκη), αμέσως να τη συμπαθήσω. Τουλάχιστον αυτή μας λέει έναν καιρό όλο νάζι και τσαχπινιά και είναι ικανή να σε κάνει να αγαπήσεις ακόμη και τη βρόχα που πέφτει ράητ θρου και την παγωνιά που στο κάνει κασάτο. Αποτελεί, με άλλα λόγια την ευχάριστη νότα του κακού μας του καιρού, την αισιόδοξη και χιουμοριστική – αυτοσαρκαστική νότα της καθημερινότητάς μας. Αποκορύφωμα είναι η ατάκα : “είμαι η Πετρούλα Κωστίδου και μόλις τελείωσα” που παρά το σαφές της σεξουαλικό στοιχείο, είναι δοσμένη με μια τέτοια σχετική αθωότητα που καταλήγει να είναι σουρεαλιστικό σκηνικό. Πως ήταν εκείνα τα ξεκωλάκια οι Tatu με τα κοτσιδάκια και τις σχολικές ποδιές που ξεσήκωναν τα κρυφοπαιδεραστικά υφέρποντα ένστικτα του κάθε νεομπολσεβίκου Ρώσου; Ένα τέτοιο πράμα δηλαδή.
Λοιπόν εμένα η Πετρούλα μου αρέσει και την αναλαμβάνω υπό την προστασία μου, για αυτό μη δω κανέναν να μιλήσει άσχημα για αυτή, θα τον πάρει και θα τον σηκώσει. Ζω δε για τη στιγμή που κάποιο κανάλι θα αναλάβει το κόστος να προβάλει λίγο και το gay στοιχείο του τόπου μας. Για παράδειγμα θα μπορούσε να βάλει για τον καιρό καμιά τρελή που να λέει: ” η θάλασσα φιλενάδες θα είναι κρύα σήμερα, σαν παγωμένη ψωλή, για αυτό να μπείτε με τον κώλο”. Και μην αρχίσετε οι πιο ιντελεκτουέλ από σας να λέτε πως δεν είναι όλες οι αδερφές έτσι. Το ξέρουμε.
LMAO
This guy cracks me up! lol
Το ‘κανε το θαύμα του το STAR και πάλι κι εμφανίστηκε μπροστά μας μ’ άλλη, που λέει και το σουξέ. Η Πετρούλα Κωστίδου είναι η νέα τηλεοπτική persona που καθιέρωσε ο γνωστός τρεις λαλούν και δυο χορεύουν τηλεοπτικός σταθμός, ο οποίος ειδικεύεται στην ειδωλοποίηση του κάθε άχρηστου και της κάθε ανεπρόκοπης στη μικρή μας χώρα, όπου η γης καταποντίζεται και η Έφη Θώδη μπανιαρίζεται, ο εθνικός σταρ βαυκαλίζεται και η Τζούλια Αλεξανδράτου… τώρα τι ακριβώς κάνει αυτή θα σας γελάσω και δεν το θέλω γιατί είμαι και σοβαρό παιδί.
Παρ’ όλα αυτά, η κυρία Κωστίδου μου είναι εξαιρετικά συμπαθής διότι έτσι είμαι εγώ, μη δω ναζιάρα σουρλουλού (με την καλή την έννοια αλά Ψινάκη), αμέσως να τη συμπαθήσω. Τουλάχιστον αυτή μας λέει έναν καιρό όλο νάζι και τσαχπινιά και είναι ικανή να σε κάνει να αγαπήσεις ακόμη και τη βρόχα που πέφτει ράητ θρου και την παγωνιά που στο κάνει κασάτο. Αποτελεί, με άλλα λόγια την ευχάριστη νότα του κακού μας του καιρού, την αισιόδοξη και χιουμοριστική – αυτοσαρκαστική νότα της καθημερινότητάς μας. Αποκορύφωμα είναι η ατάκα : “είμαι η Πετρούλα Κωστίδου και μόλις τελείωσα” που παρά το σαφές της σεξουαλικό στοιχείο, είναι δοσμένη με μια τέτοια σχετική αθωότητα που καταλήγει να είναι σουρεαλιστικό σκηνικό. Πως ήταν εκείνα τα ξεκωλάκια οι Tatu με τα κοτσιδάκια και τις σχολικές ποδιές που ξεσήκωναν τα κρυφοπαιδεραστικά υφέρποντα ένστικτα του κάθε νεομπολσεβίκου Ρώσου; Ένα τέτοιο πράμα δηλαδή.
Λοιπόν εμένα η Πετρούλα μου αρέσει και την αναλαμβάνω υπό την προστασία μου, για αυτό μη δω κανέναν να μιλήσει άσχημα για αυτή, θα τον πάρει και θα τον σηκώσει. Ζω δε για τη στιγμή που κάποιο κανάλι θα αναλάβει το κόστος να προβάλει λίγο και το gay στοιχείο του τόπου μας. Για παράδειγμα θα μπορούσε να βάλει για τον καιρό καμιά τρελή που να λέει: ” η θάλασσα φιλενάδες θα είναι κρύα σήμερα, σαν παγωμένη ψωλή, για αυτό να μπείτε με τον κώλο”. Και μην αρχίσετε οι πιο ιντελεκτουέλ από σας να λέτε πως δεν είναι όλες οι αδερφές έτσι. Το ξέρουμε.
LMAO
i heart amanda
a friend just sent me a link to this song... its one of the few times that music can give a man a hard on...
Call me crazy....
but if you take the sunshined background and the tan off could you swear the guy's a vamp????
Reason I would move to Israel overnight
This God's name is Matan Shalev and he has my "i do" before he even asks
PORN
Ok, i know this is COMPLETELY out of order since this is not a PORN blog per ce BUT when i came across this video I just HAD to share. If you get easily offended then dont watch
somehow though am pretty sure you will ;)
somehow though am pretty sure you will ;)
english amateur 3 way video quote
" Do you like that cock up your arse you bloody bastard?"
"I rather enjoy it actually, thank you!"
lol
and im not even making this shit up!!
"I rather enjoy it actually, thank you!"
lol
and im not even making this shit up!!
Friday, 8 January 2010
I Fuckin did it!!
It was hard
dragging my fingertip across pointy words, along the living white n veraman blue- what a funny name of a color really- untill i saw the underlined living word of an exit. Like...
fuck it. I dont have to make it sound interesting- i Fuckin quit facebook.
Am a free man!!
suck it bitches!
dragging my fingertip across pointy words, along the living white n veraman blue- what a funny name of a color really- untill i saw the underlined living word of an exit. Like...
fuck it. I dont have to make it sound interesting- i Fuckin quit facebook.
Am a free man!!
suck it bitches!
Sunday, 3 January 2010
The poetic Justice of cause and effect
Sunshine
Strip off my heart of these useless emotions
Like tasteless ice it melts
To tasteless water
Sunshine
Strip off my eyes of these colored tears
Like bitter clouds they travel
From my eyes to the next ones
Sunshine
Strip off my words of this bright darkness
Like the eyes of the dead
Or like the storm
They serve no purpose
Once kissed
Strip off my heart of these useless emotions
Like tasteless ice it melts
To tasteless water
Sunshine
Strip off my eyes of these colored tears
Like bitter clouds they travel
From my eyes to the next ones
Sunshine
Strip off my words of this bright darkness
Like the eyes of the dead
Or like the storm
They serve no purpose
Once kissed
Saturday, 2 January 2010
moublou mouble
problem with earning things is you may lose them...
having said that, i wanna say you are a jerk. A jerk for winning me over and a jerk for being the catch u seem to be.
Cause now I know am gonna be lost, and i know i'm to be lost
with the certainty of a root covered in moist soil
or that of a mountain top facing east to meet the sun.
You're lost, now u met me
and that is love in my world.
And for as long as ur minutes slide on my eyes
you are earned
and lost
in love.
having said that, i wanna say you are a jerk. A jerk for winning me over and a jerk for being the catch u seem to be.
Cause now I know am gonna be lost, and i know i'm to be lost
with the certainty of a root covered in moist soil
or that of a mountain top facing east to meet the sun.
You're lost, now u met me
and that is love in my world.
And for as long as ur minutes slide on my eyes
you are earned
and lost
in love.
Friday, 1 January 2010
Today's Poem
TOΚική Δημουλά, Kλέφτες στη σκέψη
Kλαίγοντας περιγράφει
πώς ρήμαξαν το σπίτι της ληστές
της πήρανε χρυσαφικά και βίασαν οι άθλιοι
γερόντισσες αξίες.
Δε χαίρεται;
Eμένα έχει χρόνια να πατήσει
κλέφτης το πόδι του στο σπίτι
ούτε για καφέ.
Eπίτηδες αφήνω ξεκλείδωτο το μπρίκι.
Kάθε φορά επιστρέφοντας προσεύχομαι
να βρώ σπασμένους τους κυνόδοντες της πόρτας
να σείονται τα φώτα σαν μόλις να κουτούλησαν
με σεισμού πανύψηλου κεφάλι
να δω κλεμμένα τα κτερίσματα
από τις μούμιες βασιλείες του καθρέφτη
σαν κάποιος να ξυρίστηκε στο μπάνιο
και στη σπανή αφή μου να 'χουν φυτρώσει γένια
χάμω δεμένη χειροπόδαρα να κείται η διάψευσή τους
κι απ' την κουζίνα να 'ρχεται με το πάσο του ατμός
ζεστής πατημασιάς με μπόλικη κανέλα από πάνω.
Από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί (1998)
Kλαίγοντας περιγράφει
πώς ρήμαξαν το σπίτι της ληστές
της πήρανε χρυσαφικά και βίασαν οι άθλιοι
γερόντισσες αξίες.
Δε χαίρεται;
Eμένα έχει χρόνια να πατήσει
κλέφτης το πόδι του στο σπίτι
ούτε για καφέ.
Eπίτηδες αφήνω ξεκλείδωτο το μπρίκι.
Kάθε φορά επιστρέφοντας προσεύχομαι
να βρώ σπασμένους τους κυνόδοντες της πόρτας
να σείονται τα φώτα σαν μόλις να κουτούλησαν
με σεισμού πανύψηλου κεφάλι
να δω κλεμμένα τα κτερίσματα
από τις μούμιες βασιλείες του καθρέφτη
σαν κάποιος να ξυρίστηκε στο μπάνιο
και στη σπανή αφή μου να 'χουν φυτρώσει γένια
χάμω δεμένη χειροπόδαρα να κείται η διάψευσή τους
κι απ' την κουζίνα να 'ρχεται με το πάσο του ατμός
ζεστής πατημασιάς με μπόλικη κανέλα από πάνω.
Από τη συλλογή Ενός λεπτού μαζί (1998)
Subscribe to:
Comments (Atom)
